Zaburzenia mowy w chorobie Parkinsona

Redakcja 27 lipca 2018 0
Zaburzenia mowy w chorobie Parkinsona

STRESZCZENIE
Choroba Parkinsona jest postępującą chorobą zwyrodnieniową ośrodkowego układu nerwowego. Choroba Parkinsona wymaga kompleksowej i długotrwałej terapii dostosowanej indywidualnie do każdego chorego. Celem pracy jest omówienie fizjologii i patologii mowy. W chorobie Parkinsona obserwuje się postępujące problemy z komunikacją, wynikające z uszkodzenia ośrodków oraz dróg unerwiających narządy mowy. Zaburzenia mowy dotyczą wszystkich poziomów aparatu mowy (oddechowego, fonacyjnego i artykulacyjnego). Do diagnozy dyzartrii można zastosować obiektywne lub subiektywne metody diagnostyczne. Do metod obiektywnych należą badania, określające stopień zaawansowania patologii mowy, m.in. analizę akustyczną sygnału mowy, akcelerometrię, wideofluoroskopię oraz badania elektromiograficzne. Chorobie Parkinsona towarzyszyć może postępująca utrata zdolności poznawczych, która zdecydowanie utrudnia przeprowadzenie badań diagnostycznych pod kątem dyzartrii, a wraz z postępem choroby zmusza do modyfikacji planu terapeutycznego. Celem prowadzonej terapii logopedycznej jest utrzymanie zdolności komunikowania się pacjenta z otoczeniem, a tym samym polepszenie jakości życia mimo postępującej choroby. W związku z tym, że zaburzenia mowy u tej grupy chorych są zróżnicowane i nie mają wspólnej etiologii, terapia powinna być indywidualnie dostosowana do potrzeb pacjenta.

SŁOWA KLUCZOWE: zaburzenia mowy, dyzartria, choroba Parkinsona, terapia mowy

ABSTRACT
Parkinson’s disease is aprogressive degenerative disease of central nervous system.Parkinson’s disease requires acomprehensive and long-term treatment, individually adjusted to each patient. The aim of the study was to discuss physiology and pathology of speech. In Parkinson’s disease progressive communication problems are observed, resulting from the damage to the centers and the ways that innervate the speech organs. Speech disorders affect all levels of the speech apparatus (respiratory, phonetic and articulatory). To diagnose dysarthria it can be used objective or subjective diagnostic methods. Objective methods include tests determining the stage of speech pathology, including acoustic analysis of the speech signal, accelerometry, videofluoroscopy and electromyographic studies. Parkinson’s disease may be accompanied by a progressive loss of cognitive ability, which definitely hinders the conduct of diagnostic tests for dysarthria and, as the disease progresses, forces to modify the therapeutic plan. The aim of the speech therapy is to maintain the ability of the patient to communicate with the environment, thus improving the quality of life despite the progressing disease. Due to the fact that speech disorders in this group of patients are varied and do not have a common etiology, the therapy should be individually adapted to the patient’s needs.

KEY WORDS: speech disturbances, dysarthria, Parkinson disease, speech therapy

Aleksandra Pytel, Ewelina Kozłowska, Magdalena Kazimierska-Zając, Aleksandra Kołtuniuk, Joanna Rosińczuk
Zakład Chorób Układu Nerwowego, Katedra Pielęgniarstwa Klinicznego, Wydział Nauk o Zdrowiu, Uniwersytet Medyczny im. Piastów Śląskich we Wrocławiu

Gerontologia Współczesna, 6(1), 2018, 10-13

Czytaj całość…

Napisz komentarz »

Dalszym korzystaniem z witryny, wyrażasz zgodę na wykorzystanie cookies. więcej informacji

Używamy cookies i podobnych technologii m.in. w celach: świadczenia usług, reklamy, statystyk. Korzystanie z witryny bez zmiany ustawień Twojej przeglądarki oznacza, że będą one umieszczane w Twoim urządzeniu końcowym. Pamiętaj, że zawsze możesz zmienić te ustawienia. Szczegóły znajdziesz w Polityce Prywatności.

Zamknij